Het is zondag. We liggen in de haven van Scheveningen. Voor ons meert een plastic wolkenkrabber af (de jachthaven is blijkbaar vol). Vanaf het bovendek schiet de kapitein, zichtbaar tevreden over zijn soepele manoeuvre, een peuk in het water. De echtgenote reikt hem een ijskoud biertje aan.
We staan op de drempel van de Annakapel. Joost vertelt, dat tot eind jaren negentig het merendeel der Amsterdammers op deze grond geboren is. Als ik de ruimte in me opneem, voel ik al die geboortes.
Het begon als een hele gewone middag. Ik was in Amsterdam een scale-up te begeleiden bij de Impact Hub bij het Tropenmuseum. Heerlijk gewerkt.
Mijn ouders waren een paar jaar geleden 50 jaar getrouwd. Groot feest. Mijn broer en ik boden een vakantie met ‘t hele nageslacht aan naar de plek van hun dromen. Mijn ouders wilden graag met ons naar Spanje.
Dertig jaar geleden ging ik met mijn toenmalige vriend Jaap een weekje naar Berlijn. Op bezoek bij onze studiegenoot Thomas. We reisden in het tijdperk van voor het internet, van voor het mobieltje. We hadden niet eens een fototoestel.
Soms ben ik in mijn vrolijk ondernemerschap een beetje naïef. Ik vind een bankje voor de deur van mijn pand in de Amsterdamse binnenstad dus gezellig staan. Een symbool voor welkom zijn, samen koffie en verhalen in de lentezon, even uitpuffen in de pauze van een intensieve masterclass.
Gisteravond. Er zitten 3 jongens op mijn bank voor de deur Chinese afhaal te eten. Ik begin een gesprek met ze. Ik moet grinniken hoe beleefd ze zijn. Ik denk aan de belofte, die ik vorige week heb gedaan in mijn blog. Ik vertel dat ik het leuk vind, dat ze zo lekker samen op een bankje zitten.
